گزارش نگران کننده از کم تحرکی ایرانیان
آرایش عروس: مرور گزارش های رسمی حوزه سلامت و ورزش کشور نشان داده است کم تحرکی و کاهش فعالیت بدنی به یکی از مهم ترین چالش های سلامت ایرانی ها تبدیل گشته است.
به گزارش آرایش عروس به نقل از وبدا، بررسی «گزارش جامع فعالیت بدنی در رابطه با سلامت در جمهوری اسلامی ایران» انتشار یافته از طرف موسسه ملی تحقیقات سلامت نشان میدهد فعالیت بدنی ناکافی یکی از دلیلهای اصلی مرگ و میر زودرس بوسیله افزایش بروز بیماری های غیرواگیر است. در این گزارش با اشاره به دیدگاه ابن سینا در کتاب قانون، آمده است: «اساس سلامتی بر تغذیه، خواب و ورزش است که مهم ترین آن ورزش است. این گزارش تاکید می کند بیماری های غیرواگیر سالانه منجر به مرگ حداقل ۳۸ میلیون نفر در جهان می شوند و بالاتر از ۷۶ درصد از کل بار بیماریها در ایران به این دسته از بیماریها اختصاص دارد. همین طور طی سالهای ۱۳۶۹ تا ۱۳۹۶ درصد فعالیت بدنی پایین منتسب به مجموع سالهای از دست رفته درنتیجه مرگ زودرس یا سپری شده با معلولیت و ناتوانی در سطح جهانی و ایران به ترتیب ۱.۵ و ۲ برابر افزایش پیدا کرده است. بر طبق این گزارش، هدف برنامه راهبردی جهانی فعالیت بدنی سازمان جهانی بهداشت کاهش ۱۵ درصدی شیوع جهانی کم تحرکی تا سال ۲۰۳۰ است و تحقق این هدف نیازمند تلاش ها و اقدامات ملی خواهد بود. در سال ۲۰۱۵ هم همه کشورها متعهد شدند با هدف افزایش فعالیت بدنی، در حوزه سلامت سرمایه گذاری کنند. این گزارش همین طور به هزینه های سنگین کم تحرکی اشاره دارد؛ به صورتی که بی تحرکی در جهان سالانه ۵۴ میلیارد دلار هزینه مستقیم برای نظام های سلامت بوجود می آورد و علاوه بر آن، ۱۴ میلیارد دلار هزینه ناشی از کاهش بهره وری را بهمراه دارد. برمبنای آمارهای عرضه شده، یک تا سه درصد هزینه های ملی مراقبت سلامت در کشورهای با درآمد بالا، متوسط و پایین ناشی از عوارض بی تحرکی است. در بخش دیگری از این گزارش، موانع انجام فعالیت بدنی در کشور شامل موانع اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، فردی و محیطی عنوان شده است. همین طور «گزاره برگ وضعیت فعالیت فیزیکی کم در کشور در سالهای ۱۳۹۵ و ۱۴۰۰» که توسط موسسه ملی تحقیقات سلامت تهیه شده، نشان میدهد در جمعیت ۱۸ سال و بالاتر کشور، نسبت افرادی که فعالیت فیزیکی کمتر از میزان سفارش شده سازمان جهانی بهداشت دارند در سال ۱۴۰۰ به ۵۱.۳ درصد رسیده است؛ این رقم در سال ۱۳۹۵ حدود ۵۶.۴ درصد بوده و این باآنکه کاهش یافته، اما بازهم نشان دهنده شیوع بالای کم تحرکی در کشور است. بر طبق این گزارش، در هر دو سال مورد بررسی، میزان فعالیت فیزیکی کم در بین زنان بیشتر از مردان و در بین ساکنان شهرها بیشتر از ساکنان روستاها بوده است. همین طور با افزایش سن، نسبت افراد دارای فعالیت فیزیکی کم افزایش پیدا می کند؛ بگونه ای که بیشترین میزان کم تحرکی در گروه سنی ۷۵ سال و بالاتر و پایین ترین میزان در گروه سنی ۱۸ تا ۲۴ سال مشاهده شده است. در این گزارش، میزان فعالیت فیزیکی مناسب از نظر سازمان جهانی بهداشت شامل حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت با شدت متوسط در هفته، یا حداقل ۷۵ دقیقه فعالیت شدید در هفته، یا تلفیقی از فعالیت متوسط و شدید معادل این دو تعریف شده است. نتایج این تحقیقات نشان می دهد تقریباً نیمی از جمعیت بالای ۱۸ سال کشور فعالیت فیزیکی کمتر از میزان سفارش شده دارند. از طرفی، «گزارش نظارتی بررسی وضعیت فعالیت بدنی و ورزش در سبد فراغتی خانوارهای ایرانی» انتشار یافته از طرف مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی هم ابعاد اجتماعی و فرهنگی کم تحرکی در کشور را مورد بررسی قرار داده است. این گزارش با استناد به آمارهای سازمان جهانی بهداشت اعلام می کند بالاتر از یک چهارم جمعیت جهان گرفتار کمبود فعالیت بدنی هستند و بالاتر از ۱.۴ میلیارد نفر از جمعیت بزرگسال جهان در معرض خطر مبتلا شدن یا پیشرفت بیماری های در رابطه با کم تحرکی قرار دارند. همین طور به رغم اقدامات تقنینی و اجرائی دستگاههای متولی ورزش کشور، روند ناکافی بودن فعالیت بدنی در ایران هم مشابه روند جهانی درحال افزایش است؛ به صورتی که سالانه حدود ۳۲۰ هزار نفر در کشور بر اثر عوارض ناشی از کم تحرکی جان خودرا از دست می دهند. بررسی میزان ساعات گذران اوقات فراغت مردم در سال ۱۳۹۴ نشان میدهد حدود ۸۰ درصد جامعه بالاتر از پنج ساعت از زمان خودرا به اوقات فراغت اختصاص می دهند، اما تنها حدود ۴۰ دقیقه از این زمان صرف ورزش می شود. همین طور طبق آمارهای سال ۱۳۹۹، نزدیک به ۷۰ درصد فعالیتهای ورزشی بصورت انفرادی صورت می گیرد. این گزارش همین طور نشان میدهد با بالا رفتن سن و تأهل، سهم ورزش در اوقات فراغت کاسته می شود. میزان اوقات فراغت ورزشی مردان نسبت به بانوان بیشتر است و با افزایش سطح تحصیلات، سهم ورزش در زندگی افراد هم بیشتر می شود. بر طبق این گزارش، بخش قابل توجهی از فعالیت بدنی و ورزش خانوارها در محل سکونت آنها صورت می گیرد. همین طور بالاتر از ۹۰ درصد سرانه های ورزشی در دسترس خانوارهای شهری قرار دارد؛ در حالیکه ۲۶ درصد جمعیت کشور در روستاها زندگی می کنند و همین مسئله باعث کاهش فرصت دسترسی به فعالیت بدنی و ورزش برای ساکنان مناطق غیرمرکزی و روستایی شده است. در بخش دیگری از این گزارش آمده است که روند هزینه کرد خانوارها در حوزه تفریحات، سرگرمی و خدمات فرهنگی طی سالهای ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۱ کم شده و این کاهش در خانوارهای ساکن مناطق روستایی و محروم بالاتر از ۵۰ درصد بوده است. همین طور میزان هزینه کرد پایین ترین دهک اقتصادی نسبت به بالاترین دهک، حدود چهار برابر کمتر گزارش شده است. این گزارش تاکید می کند سبک زندگی جامعه به سمتی حرکت کرده که ورزش درحال حذف شدن از سبد فراغتی خانوارها و جایگزینی با فعالیتهای غیرفعال است. بعنوان نمونه، در سال ۱۴۰۱ هزینه کرد خانوارهای شهر تهران در غذاخوری ها و سلف خدمات شهری حدود ۲۲ درصد بیشتر از هزینه های ورزشی بوده است. در مجموع، نتایج این گزارش ها نشان میدهد گرایش به کم تحرکی و کاهش فعالیت بدنی به بخش مهمی از سبک زندگی خانواده های ایرانی تبدیل گشته و در صورت نبود مداخلات برنامه محور، این روند ادامه خواهد یافت. کارشناسان حوزه سلامت اعتقاد دارند توسعه ورزش همگانی، پیشرفت سواد سلامت، فرهنگ سازی برای تحرک بیشتر و افزایش دسترسی مردم به امکانات ورزشی از مهم ترین راهکارهای رویارویی با کم تحرکی در کشور است. در این حوزه، توسعه ورزش کارکنان در بخش های دولتی و غیردولتی هم از اهمیت ویژه ای برخوردار می باشد. اجرای برنامه های نرمش روزانه در محیط های کاری، اختصاص زمان مشخص برای فعالیت بدنی در ساعات اداری، ایجاد فضاهای ورزشی در ادارات، کارخانه ها و شرکت ها، پشتیبانی از مسابقات ورزشی کارکنان، عرضه مشوق های رفاهی و بیمه ای برای کارکنان فعال، توسعه ورزش های گروهی و پیاده روی های سازمانی و همین طور استفاده از ظرفیت شهرداری ها و بخش خصوصی برای توسعه ورزش کارکنان می تواند نقش مؤثری در افزایش تحرک بدنی جامعه داشته باشد. همین طور توسعه مسیرهای پیاده روی و دوچرخه سواری، افزایش فضاهای ورزشی ارزان و در دسترس، پشتیبانی از ورزش زنان، سالمندان و نوجوانان، توسعه ورزش محله محور، گسترش گردشگری ورزشی و همکاری مشترک میان وزارت ورزش و جوانان، وزارت آموزش و پرورش، وزارت علوم، وزارت کشور، شهرداری ها و سایر نهادهای اجرایی همچون راهکارهای پیشنهادی برای بهبود وضعیت فعالیت بدنی در کشور است.
بطور خلاصه، این گزارش همچنین به هزینه های سنگین کم تحرکی اشاره دارد؛ به صورتی که بی تحرکی در جهان سالانه ۵۴ میلیارد دلار هزینه مستقیم برای نظام های سلامت بوجود می آورد و علاوه بر آن، ۱۴ میلیارد دلار هزینه ناشی از کاهش راندمان را به همراه دارد. بر اساس این گزارش، در هر دو سال مورد بررسی، میزان فعالیت فیزیکی کم در میان زنان بیش از مردان و در میان ساکنان شهرها بیش از ساکنان روستاها بوده است. در این گزارش، میزان فعالیت فیزیکی مناسب از نظر سازمان جهانی بهداشت شامل حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت با شدت متوسط در هفته، یا حداقل ۷۵ دقیقه فعالیت شدید در هفته، یا ترکیبی از فعالیت متوسط و شدید معادل این دو تعریف شده است.
منبع: آرایش عروس
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب