هنر رنوآر را ببینیم
به گزارش آرایش عروس، حالا که خبر دزدیده شدن دو تابلو نقاشی اثر «پیر آگوست رنوآر» از موزه ای در فرانسه، در سراسر دنیا پیچیده است، بد نیست مروری بر کارنامه این نقاش امپرسیونیست فرانسوی داشته باشیم و حالا که واپسین روزهای تابستان را سپری می نماییم به تماشای نقاشی های تابستان این هنرمند نامدار بنشینیم.
به گزارش آرایش عروس به نقل از خبر آنلاین به نقل از ایسنا، «پیر-آگوست رنوار» در نقاشی های امپرسیونیستی ساده خود، تابستان را با لحظه هایی سرشار از نور در طبیعت، ساده و زیبا به تصویر کشید.
در ادامه نقاشی های گرم و رویایی این نقاش را مرور می نماییم.
جهان امپرسیونیستی «رنوآر»
«پیر-آگوست رنوار» (۱۸۴۱–۱۹۱۹) نقاش امپرسیونیست فرانسوی بود که بیشتر عمرش را در پاریس گذراند و در کنار هنرمندانی چون «کلود مونه» و «ادگار دگا» کار کرد. «رنوآر» در سالیان نخستین و پایانی حرفه اش به سبکی سنتی تر گرایش داشت که از کلاسیسیسم الهام می گرفت، اما در دهه ۱۸۷۰ و اوایل دهه ۱۸۸۰ کاملا بر امپرسیونیسم متمرکز شد. در این دوره، صحنه هایی سرشار از رنگ های زنده، لحنی روشن و پرنور نقاشی کرد و مردم را در پاریس و پیرامون آن، کنار آب، در چمنزارها یا در گردهمایی های کافه ها و رستوران ها به تصویر کشید. ضربات مشخص قلم مو که خصوصیت جنبش امپرسیونیسم است، به این صحنه ها آرامش می دهد.
تابلو نقاشی «قایق کوچک» که در ۱۸۷۵ نقاشی شد، موتیف هایی را در برگرفته است که اغلب در کار «رنوآر» دیده می شوند، ؛ همچون زنان شیک پوش، کلاه های حصیری، و قایق هایی بر رود سن. رنگ های اشباع شده ای که در این اثر به کار رفته بخصوص آبی و نارنجی قوی به حس گرمای آن روز تأکید می کنند.
زن با چتر آفتابی در باغ
در همان سال، «رنوار» نقاشی «زن با چتر آفتابی در باغ» را نقاشی کرد. این هنرمند بین سالیان ۱۸۷۵ و ۱۸۷۷، در محله «مون مارتر» در پاریس با کارگاهی کوچک با باغی که بیشتر شبیه پارکی با علف های بلند، گل های وحشی و بوته های بزرگ زندگی می کرد.
«رنوار» در این پس زمینه سرسبز، دو پیکره را نقاشی کرد که یکی از آنها زنی است که چتر آفتابی در دست دارد و دیگری مردی است که به احتمال زیاد برای چیدن گلی خم شده است.
پاروزنان در شاتو
پاروزنی در «شاتو»، شهرکی کوچک درست بیرون پاریس، یکی از کارهای محبوب تابستانی بود.
«رنوآر» در نقاشی «پاروزنان در شاتو» گروه کوچکی از دوستانش را درحال ایستادن در ساحل رود به تصویر می کشد. رود پرجنب وجوش به نظر می رسد؛ با چندین قایق که روی آب شناورند. زن در این گروه «آلین شاریگو» است که در ۱۸۹۰ همسر «رنوار» شد.
مزرعه گندم
«رنوار» تابستان های بسیاری را در «وارگمونت»، نرماندی گذراند و در آنجا به ملاقات دوستش می رفت. تا آن زمان، «رنوآر» روی پرتره های بسیاری کار می کرد که برایش موفقیت شایان توجهی به ارمغان می آوردند. با این وجود، نقاشی «مزرعه گندم» لحظه ای ساکن در منظره یعنی دشتی زیر آسمانی کمی ابری را نشان داده است.
در این نقاشی گویی در آخر روزی گرم، طوفانی نزدیک می شود، هوا سنگین است و درختان بنظر می رسد در باد تکان می خورند.
نزدیک دریاچه
وقتی به نقاشی های تابستانی «رنوآر» نگاه می نماییم، یک چیز مسلم است؛ این که قایق حدودا همیشه قسمتی از صحنه است. در نقاشی «نزدیک دریاچه»، قایقی کوچک در پس زمینه پدیدار می شود و پیکره های روی ایوان پیش زمینه را پر می کنند.
در این نقاشی، استفاده پرشور از رنگ، مشخص می کند که رویکرد او واقعاً چقدر زنده بود و این نکته را تایید می کند که او یکی از چشمگیرترین پالت های رنگی را در بین امپرسیونیست ها داشت.
دختران در چمن درحال چیدن دسته گل
«رنوار» در ۱۸۹۰، فصل جدیدی در زندگی اش شروع کرد. او ازدواج کرد و نقاشی هایش بیشتر شناخته شدند و علاوه بر این سبک نقاشی کردن او تحت تاثیر سفر چند سال قبلش به ایتالیا، کمی تغییر نمود. از این سال به بعد، او اغلب زنان، دوستان و خانواده اش را در فضای باز نقاشی می کرد و بر لطف و هماهنگی پیکره ها اضافه می کرد.
این تغییر به وضوح در نقاشی «دختران در چمن درحال چیدن دسته گل» دیده می شود که در آن او دو دختر را در چمنزاری روستایی و آرام به تصویر کشیده است که درحال چیدن گل اند.
درباره «رنوآر»
مبحث نقاشی های «رنوآر» اغلب مردم و منظره بودند و دوستانش را به عنوان مدل نقاشی هایش انتخاب می کرد. به رغم مقاومت های اولیه در مقابل آثار «رنوآر»، نقاشی های وی به رسمیت شناخته شدند و مورد تحسین قرار گرفتند. حتی دولت فرانسه یکی از نقاشی های وی را خرید. همه چیز به خوبی پیش می رفت اما متاسفانه در سال ۱۸۹۹ به بیماری روماتیسم مفصلی مبتلا شد. این بیماری سبب درد و تورم زیاد در مفاصل و در مواردی سبب تغییر شکل مفاصل می شود. دست های «رنوآر» گرفتار تغییر شکل مفصلی شده بودند. بدنبال این بیماری، حرکت «رنوآر» محدود شد و هر حرکت برای او درد و تلاش زیادی را به همراه داشت.
«جین رنوآور» پسر این هنرمند در کتابش با عنوان «پدرم، رنوآر»، واکنش مردم نسبت به نقاشی های «رنوآر» بعد از دیدن دست های این هنرمند را این طور شرح داده است: «بازدیدکنندگانی که برای این مساله آماده نبودند نمی توانستند از تغییر شکل دست هایش چشم بردارند. با آنکه جرأت نمی کردند به این مورد اشاره کنند اما با عباراتی همچون «این غیرممکن است!»، «او چگونه این نقاشی ها را با چنین دست هایی نقاشی کرده است؟» و «حتما رمزی و رازی در رابطه با این مورد وجود دارد.»، احساساتشان را بروز می دادند.»
علیرغم این موضوع، «رنوآر» خلق تابلوهای نقاشی را تا پایان عمرش یعنی تا سال ۱۹۱۹ ادامه داد. او تابلوهای نقاشی خلق کرد که با عنایت به این که حرکت دادن مچ هایش برایش کاری دشوار و دردناک بوده است، به صورت حیرت آوری زیبا به تصویر کشیده شده اند. شاید پاسخ به حیرت در رابطه با زیبایی نقاشی هایش به رغم بیماری «رنوآر» در کلام خودش باشد.
«پیر آگوست رنوآر» در سال ۱۸۴۱ در فرانسه متولد شد. رنگ های زنده تابلوهای نقاشی «رنوآر» رنجی که این هنرمند بخصوص در سالیان پایانی عمرش متحمل شد را پنهان کرده است.
وی در سن ۲۱ سالگی وارد مدرسه هنرهای زیبای پاریس شد و توسط «چارلز گلایر» تعلیم دید. در آنجا بود که با «کلود مونه»، «آلفرد سیسلی» و «فردریک بازیل» آشنا و دوست شد.
«رنوآر» در کنار این نقاش ها به عنوان یکی از مهم ترین هنرمندان امپریسیونیست شناخته می شود. حتی با آنکه تابلوهای نقاشی او همچون دوستانش در ابتدا از جانب مردم و آکادمی رد شدند، «رنوآر» با گذشت زمان به یکی از تحسین شده ترین هنرمندان نسل خود تبدیل شد. محبوبیتی که تا به امروز همچنان باقیمانده است.
منبع: abitarh.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب